Agent pisarz i agent krytyk: pętla w n8n, która kończy się na rubryce, a nie na zmęczeniu

Agent pisarz i agent krytyk: pętla w n8n, która kończy się na rubryce, a nie na zmęczeniu#

Pomysł jest prosty: jeden model pisze, drugi czyta krytycznie, pierwszy poprawia. Kłopot w tym, że naiwna wersja kończy się na jeden z dwóch sposobów. Albo krytyk po drugiej rundzie zaczyna przytakiwać, bo „tekst się poprawił”, albo pętla kręci się bez końca na kosmetyce.

Ten workflow n8n jest zbudowany wokół warunków stopu. Prompty są drugorzędne.

Stan pętli w jednym obiekcie#

Wszystko, co pętla przenosi między rundami, siedzi w jednym obiekcie: numer rundy, aktualny szkic, ostatnia krytyka i historia ocen. Węzeł na początku rundy niczego nie zmienia, tylko przepuszcza ten stan dalej. Dzięki temu krawędź wracająca do początku pętli jest łatwa do prześledzenia w edytorze.

Pisarz ma prawo się nie zgodzić#

Pisarz musi odnieść się do każdego punktu krytyki. Jeśli świadomie się z którymś nie zgadza, wpisuje go do pola deliberate_deviations zamiast cicho go zignorować. Brakujące dane oznacza placeholderem w rodzaju [FIGURE NEEDED: przychód Q3] i wpisuje do needs_from_human, zamiast zmyślać liczbę.

Krytyk ocenia, nie przepisuje#

Krytyk dostaje brief, reguły domu i rubrykę. Ma dzielić uwagi na must_fix (łamie brief albo reguły) i would_improve (preferencja). W prompcie jest wprost:

Do NOT inflate the score across rounds to let the loop finish.

Zatwierdzenie wymaga dwóch rzeczy naraz#

const meets_bar = !isNaN(score) && score >= threshold && mustFix.length === 0;

Wysoka ocena z otwartym punktem must_fix nie jest zatwierdzeniem. Rubryka i lista blokujących uwag to dwa osobne sygnały, a decyduje surowszy.

Trzy wyjścia z pętli#

Limit rund gwarantuje zakończenie bez względu na to, co ustalą między sobą dwa modele. Rejestr w arkuszu zapisuje nie tylko wynik, ale też powód zakończenia, historię ocen i to, czego tekst wciąż potrzebuje od człowieka.

Konfiguracja#

Ograniczenia#

Pisarz i krytyk to ten sam rodzaj modelu. Mają podobne ślepe plamki, więc krytyk może nie zauważyć błędu, który pisarz zrobił z tego samego powodu.

Każda runda to co najmniej dwa wywołania modelu, a przy szkicu przekazywanym w całości koszt rośnie z długością tekstu.

Jakość wyniku zależy od rubryki. Rubryka ogólnikowa daje ogólnikową krytykę.

Workflow nie sprawdza faktów. Pilnuje tylko, żeby tekst nie wprowadzał liczb spoza briefu.

Kiedy to nie ma sensu#

Przy jednym krótkim tekście szybciej poprawić go samemu. Pętla ma sens przy powtarzalnych tekstach z jasnymi regułami: notatki wewnętrzne, opisy produktów, odpowiedzi według wzoru. O tym, jak wyznaczać granice między agentami, piszemy w tekście każdemu agentowi trzeba powiedzieć, czego nie robi. Gdy takie teksty mają powstawać w Twoich systemach, to robota dla automatyzacji procesów z AI.